- F.
- Th.
- Bl.
- L.
- H.
- N.
I.
1.
zyskać czyjąś życzliwość, przejednać, przebłagać (zwł. Boga); propitium sibi reddere, reconciliare, placare (praec. Deum).
2.
part. perf.
propitiatus,,
-a, -um loco
adi.
przychylny,
łaskawy; propitius
CIOŁ. Lib. II p. 234 (a. 1428) : ad preces nostras aures sue clemencie p-tas inclinet.
II.
sprzyjać, okazywać łaskę, miłosierdzie; alicui favere,
bene velle, studere
ArHist XI p. 152 (saec. XII) : Deus ... p-re christianissimo regi nostro.
*PommUrk V p. 105 (a. 1313) : ut pro tam pio facto nobis ac animabus nostrorum progenitorum p-etur misericordia ... Salvatoris.Ita saepissime. Plerumque in locut. Deo (Domino) propitiante ( KodWp I p. 269, a. 1252 et saepius), item divina propitiante clementia ( KodPol II p. 923, a. 1460) , gratia ( KodMp IV p. 272, a. 1432) .
N. appellationem
collectae (a verbis
propitiare peccato populi tui
Vlg.
2 Par. 6,25)
KodUJ IV p. 130 (a. 1533) : una missa qualibet septimana sit pro defunctis cum collecta ‘inclina’ vel ‘p-re’.
Constr.
ad
I-II
: a.
sq.
dat.
,
cf.
et
CIOŁ. Lib. II p. 234 (a. 1428) : aures sue elemencie p-tas inclinet.Ita saepius.. b. sq. acc. c. sq. abl.
KodWp I p. 62 (a. 1208) : Deus sancte ... congregationis ... p-atur suffragiis.d. sq. ex :
AMedi III p. 90 (saec. XV med.) : Deus ex sua bonitate et merito passionis p-tus est hominibus.e. sq. per. f. sq. pro, cf. supra 1274,44.