- Bl.
- S.
- B.
- O.
I.
act.
zabraniający, zakazujący;
qui aliquid prohibet, vetat,
interdicit
HESSE Matth. IV p. 384 : iudex ... cuius potentia executiva est remissior lege divina aut praeceptiva aut p-a.
JAC. PAR. RefEccl p. 239 : p-a praecepta ... semper et ad semper obligant, quia illa vetant actum de per se vitiosum.Ita saepius.
N. sq.
quod :
CorpJP III p. 440 (a. 1519) : Dei praeceptum est p-um, quod nemo sapiens Christianam fidem usuram accipiat.
Praec.
gramm.
GŁOG. Alex. I fol. Aa IIIb : diuiditur hec scientia grammaticalis ... in grammaticam preceptiuam, permissiuam et p-am ... p-a est illa, que tractat de orationibus incongruis, seu nobis prohibitis, ut ‘pars erant bellare expediti’.
Ib. fol. Oo Ia : triplex est grammatica, scilicet preceptiua, premissiua et p-a, sub qua ponuntur impedimenta congruitatis ... quia impedimenta con gruitatis nobis prohibentur.
II.
pass.
eccl.
tempus
zakazany, obłożony interdyktem;
i.q. interdicto affectum
ArHist V p. 124 (a. 1455) : plebanus banna permiserat in ecclesia ... sed tunc temporibus p-is durantibus ipsis copulam distulerat.