[PRAWIDLNIKUS]
s.
PRAVIDLNICUS,
-i
m.
(Pol.
prawidlnik)
iur.
tzw. prawidlnik, człowiek godny zaufania, pełniący z polecenia sądu
określoną funkcję w danej
sprawie; vir bonus, cui vulgo fides habebatur, cui iudices in causis
diiudicandis certa quaedam negotia
peragenda deputabant
KsgMaz ΙII p. 111 (a. 1435) : quas granicies sipaverunt cum precone et p-o.Cf. IUSTITIARIUS II 2.