- F.
- Th.
- Bl.
- L.
- A.
- H.
- N.
- O.
I.
1.
wyproszony, użyczony na prośbę, wybłagany; precis causa
datus, qui datur
precanti.
N.
definitionem iur.
GLcerv p. 687 : p-a donatio dicitur ad preces facta vsque ad mortem recipientis, «vprośone darowanie do czasu».
Dicitur v. gr. de
elemosyna
(
DŁUG. LibBen III
p. 465
)
sim.; prece (
DŁUG. Hist. V
p. 215
).
2.
użyczony chwilowo, warunkowo, do odwołania; ad
tempus, usque ad revocationem
datus.
Praec.
in locut.
precario iure (nomine)
MPH I p. 334 (a. 1054) : aliam possesionem ... p-o iure habendam, quamdiu vixerint, susceperunt.
KodKrak p. 346 (a. 1347) : confessi fuerunt se predicta bona ... usque ad integram solutionem depositi supradicti ... p-o nomine possidere.
CodSil X p. 116 (a. 1332) : iusto empcionis titulo et iure p-o prefatam thabernam ... sculteto ... tradidit.Ita saepius.
Dicitur v. gr. de
exactione (
PommUrk II
p. 313, a.
1275
et saepius), subsidione (
Tom. VII
p. 29, a.
1524)
, subventione (
KodTyn
p. 491,
a. 1470).
Inde
subst.
precarius,,
-ii
m.
ten, któremu czegoś użyczono warunkowo; qui ad tempus
aliquid obtinet
MIECH. Chr. p. 109 : Poloni ... ducem Romanum in Halicz non in titulum, nec proprietarium, sed tanquam p-um et homagiarium suffecerunt.
II.
gramm.
verba
czasowniki oznaczające prośbę;
i.q. quae ad precandum spectant
GLcerv p. 687 : p-a verba sunt haec: rogo, volo, mando, cupio.