- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
- A.
I.
1.
zapowiedzieć coś, wcześniej oznajmić; praenuntiare,
praedicere
HESSE Matth. II p. 40 : si alicui placet ... ipsam Dei providentiam p-tam in rebus nominare fatum (cf. ib. supra p. 39).
2.
part. perf.
praelocutus,,
-a, -um
wcześniej wymieniony;
praedictus
AGZ XV p. 294 (a. 1492) : frater meus iam p-ta bona a me alienaverat.
II.
iur.
1.
(e
Pol.
przypowiadać się)
zgłaszać przed sądem jakieś roszczenia, domagać się czegoś sądownie, przystępować do
sporu w toku procesu;
in iudicio aliquid petere, sibi vindicare, in litem cum aliquo descendere (dum
causa in iudicio
agitur)
*Ztschr. XLVI p. 208 (a. 1427) : prefectus noster Frankiisch judicium p-ndo causam proprie movebit.
AGZ XII p. 67 (a. 1439) : domini non audiunt, si Stanislaus fatus aliquid faceret in termino contra Hedwigim ... coram eis, quem p-retur alias «przypowyedal saa».
StPPP XI p. 227 (a. 1453) : tutor Dorothee ... constitutus coram iudicio ... p-batur ... super Iohannem ... X marcas.
DecrICC I p. 481 (a. 1478) : an persona spiritualis per se sola absque tutore et prelocutore in iure Theutunico ... possit p-i.