- Th. (rec.),
- Bl.
I.
1.
wcześniej ustanowić, zarządzić; antea disponere,
constituere, instituere
MATTH. Rat. p. 14 : nullus neget ... Deum ab aeterno p-re praemia, quae daturus est bonis.
StPPP IV p. 57 (a. 1396) : in ... alio statuto ... est de ... diebus feriandis ... p-tum.
SCARB. Sap. III p. 150 : id p-tum, istud vero fuit praevisum.
2.
refl. sposobić się,
przygotowywać się wcześniej do
czegoś; antea se praeparare, parare
NIC. BŁ. Serm. II p. 268 : sicut non est, qui se ab eius mortis calore abscondat, sic etiam non sit, qui se ad eam non p-at.
ArHist X p. 321 (a. 1503) : missam cantaturus p-at se per contritionem et confessionem.
Tom. VIII p. 2 (a. 1526) : p-ta pro regis adventu civitate rex ipse ... venit.
Constr.
ad 1-2:
a. sq. ad, cf.
b. sq. de, cf.
c. sq. per, cf.
d. sq. pro, cf.
II.
phil. wcześniej
przysposobić, przygotować, uzdolnić; antea aptare, apparare, praeparare
MatFil X p. 135 (saec. XV in.in) : quia actus activorum sunt in paciente p-to, ergo praedispositio requiritur ibi et ista mediat inter animam et corpus.
StMed XIX 2, p. 142 (a. 1444) : quia anima non est apta informare quodlibet corpus, sed corpus sibi proportionatum et dispositum, quia actus actiuorum sunt in patiente p-to.
GŁOG. Anal. fol. HH Ib : quelibet anima requirit... dispositiones p-ntes materiam.
Ib. fol. DD Ia : in generatione naturali prius p-itur materia, quod actus actiuorum sunt in patiente bene p-to (cf. Aristot. De anima 414a11 : έν τώ πάσχοντι διατιθεμένῳ).