- L.
- O.
I.
dający się
(gdzieś) umieścić; qui (aliquo loco) poni
potest, aliquo loco ponendus
GŁOG. Don. fol. R IIIb : coniunctio dictionibus vel orationibus, quas coniungit, est praeponibilis tantum vel postponibilis ... vel in medio p-is.
II.
uznawalny; qui accipi
potest; acceptandus
GŁOG. Hisp. fol 161b: propositiones p-es sunt ille que sunt necessarie vel possibiles.
N.
constr.
sq.
in
c.
abl.
MatFil X p. 227 (saec. XV) : utrum substantiae simplices sint in genere p-es.
GŁOG. Porph. fol. f IIIa : ex collatione omnium praedicamentorum quiditatiuorum in aliquo praedicamento p-ium.
Id. Hisp. fol. b Ia: omne ... p-e in praedicamento dicitur esse incomplexum et importare vnam naturam.
III.
locut.
propositio ponibilis in esse
explicatur
BYSTRZ. ParvLog fol. L IIb : propositio p-is in esse ... est propositio cuius copula principalis est copulatiua et sic propositiones de preterito, futuro vel possibili.
Ib. infra: in propositione p-i in esse predicatum quoad modum significandi principalem debet manere invariatum, vt illa ‘Socrates fuit albus’ sic ponitur in esse ‘Socrates est albus’.