phil. t. t. dotyczący (dążący do) doskonałości; qui ad perfectionem acquirendam pertinet

HESSE Quaest. p. 282 : de operationibus ... naturaliter intentis et p-bus et non privantibus.

Ib. p. 733 : posse moveri non est praedicatum pure p-e.

BYSTRZ. Log. fol. n IIa : gradus est quaedam portio p-is forme extra quidditatem existens ipsam tamen includens.

Abs. loco subst. perfectionale -is n.

to, co dąży do doskonałości; quod ad perfectionem acquirendam pertinet

MatFil I(X) p. 153 (a. 1420) : infinita perfectio et infinita p-ia.

HESSE Quaest. p. 634 : quando dicitur: illud est perfectius quod in plura potest, respondetur: verum est, si in plura p-ia potest.