- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- NGl.
- L.
- A.
- K.
I.
adi. wschodni,
położony na wschodzie;
orientalis, in oriente situs (saec.
XVI).
II.
subst.
oriens,,
-ntis
m.
[
acc.
sg.
oriens:
FRANKO p. 373 (a. 1284) : uerte gradum solis ... ad oriens.
GŁOG. Alex. I fol. E IIa: Atlas habens ... manum dextram versus oriens.]
1.
propr. wschód
(słońca jako strona
świata); ortus solis, regio
orientalis.
Glossa
Pol.
GLt p. 24 : o-ns «wsdzod».
N.
α.
aestivus
północny wschód;
inter septemtrionem et orientem solem spectans.
Cf.
Eodem sensu
aestivalis :
AGZ XIX p. 584 (a. 1531) : conversi ad o-em estivalem ereximus scopulos.
β.
hiemalis
południowy zachód;
directio inter ortum et
meridiem spectans.
Cf.
2.
meton. pomyślność, powodzenie, szczęście;
prosperitas, felicitas
HESSE Matth. II p. 25 : quia per o-s interpretatur prosperitas mundana seu humana, ideo potest dici, quod triplex est o-s, scilicet prosperitas humana, videlicet deliciarum, divitiarum et honorum.
Ib. p. 26 : appropriate autem poenitentes debent recedere ab o-e deliciarum, boni autem activi ab o-e divitiarum, sed contemplativi ab o-e honorum.