- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- NGl.
- A.
posłuszny, powolny, wypełniający czyjąś wolę (rozkaz);
obsequens, obtemperans.
Glossa
Pol.
ArLit III p. 90 (a. 1428) : o-s confessio «posłuszna».
Praec.
in iunctura
oboedientem esse
i. q. oboedire.
Constr.
indicatur cui oboeditur
a.
sq.
gen.
personae
ArHist VIII p. 349 (a. 1499) : vestri ipse fuit semper o-s.
APozn II p. 382 (a. 1499) : si quis ... fuerit ... non o-s in arduis rebus dominorum consulum.b. sq. dat. personae vel rei. c. sq. acc. personae
AGZ VI p. 153 (a. 1472) : debet esse o-s seniorem magistrum.d. sq. ad :
MARTIN. OP. Serm. p. 183 nlb. : sunt ad precepta domini sui o-es per patientiam.e. sq. in c. acc.
DŁUG. Hist. V p. 495 : quos ... pronos et o-es in omne suum imperium effecerat.indicatur qua in re facienda a. sq. inf.
StPPP IX p. 19 (a. 1420) : non fuit o-s sedere in sede scabinali scultetorum iuxta mandatum domini abbatis.b. sq. iuxta et
CracArt I p. 22 (a. 1394) : debent ... lapicide ... iuxta ... magistri iussionem eidem in omni fore o-es.c. sq. in c. abl.
SCARB. Sap III p. 75, 187 : milites erant o-es principibus suis in disciplina suscipienda.Cf. et saepius. indicatur locus sq. in c. abl.
TPaw IV p. 15 (a. 1393) : non fuit o-s in iudicio.Occ. iuri podlegający prawu; i. q. subiectus, subditus
AGZ XIV p. 379 (a. 1464) : qui ad hoc ius scoltetorum spectant, videlicet ... homines ... huic iuri o-es.