phil.
propositio
twierdzenie, które uczestnik dysputy zobowiązany był udowodnić lub obalić;
explicat
GŁOG. Hisp. fol. CLXa : propositio o-a est propositio, ad cuius affirmationem vel negationem facta est obligatio ... et passio principalis sive obligatio demonstratur sibi inesse per propria principia.
Ib. fol. CLXIIa : hic definit propositionem o-am siue obligatum.
Inde
ars
umiejętność przeprowadzania tego rodzaju dowodów;
quae ad eiusmodi disputandi modum pertinet:
ib. fol. a IIb : in libris Priorum Analyticorum ... Aristoteles docet, quod possibili (ed. possibile) posito in esse nullum sequitur impossibile, quod est fundamentum in arte o-a.Cf. OBLIGISTA.