- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- NGl.
- B.
- A.
- N.
- K.
I.
propr. (de
animantibus) zmarły, umarły;
defunctus.
Glossa
Pol.
GLcerv p. 642 : m-us «vmarly».
N. med.
α.
caro
tzw. dzikie mięso, narośl; caruncula
vitiosa (
cf.
).
β.
os
narośl kostna;
osteophyma
LekKon p. 231 : os m-um id est «costka».In imagine (sensu theol. ) mundo mortuus:
KodPol I p. 5 (a. 1153) : viros quosdam spiritales ... m-os mundo viventes Christo ... advocavi.
AKapSąd II p. 582 (a. 1460) : monachus, qui m-us mundo dicitur.Cf. MORS II 1 b.
II.
transl.
(de rebus)
1.
concr.
martwy;
vita carens.
N.
a.
aqua (palus)
woda stojąca;
stagnans, stagnum
PommUrk VI p. 402 (a. 1300) : rivus ex m-a palude in ipsum Stechow incidit.
PP V p. 79 (a. 1427) : aqua m-a vulgariter «marthwa» in ipso riwo ultra granicies ... non diffusa.Cf.
b. lana, cf.
supraV 1227,5 sqq.
2.
abstr.
a.
nieważny, pozbawiony znaczenia, wygasły;
qui nullo valore est, irritus
ArPrawn IV p. 28 (saec. XIV med.med) : negocia m-a et finita sit contra naturam suscitare et difficile pertractare.
KodWp III p. 585 (a. 1386) : quodcumque ... Przibislaus ... abbati ... fecit dampna ... illud omne est m-um et in vanum.
ArHist III p. 157 (a. 1410) : si apud aliquem expost fuerit inuenta littera ... nulius erit vigoris, valoris et momenti, sed omnino m-a et deserta.Ita saepe.
Syn.
cassus et invalidus (
AGZ XI
p. 87, a.
1434)
, desertus (
),
finitus
(
),
obsoletus (
DŁUG. LibBen I
p. 515
)
, sopitus (
ArLit I
p. 11, a.
1429).
b.
iur.
t. t.
manus
tzw. martwa ręka,
cf.
atque ad rem
supra III 210,43 sqq.