[HORTULANA]
s.
ORTULANA,
-ae
f.
(hortulanus)
- B.
I.
obejście, zagroda; fundus,
quo rustici domus nec non aedificia ad
rem domesticam spectantia continentur
KsgSądWar p. 42 (a. 1475) : sibi persolvit ... ultimam pecuniam pro o-a.
Ib. paulo infra: solucionem fecit pro o-a.
AGZ XVI p. 210 (a. 1488) : Nicolaus dedit Anne medium laneum agri ... cum o-a et sessione.
StPPP XI p. 35 (a. 1579) : pervendit o-am ... pro septem marcis ... qua o-a yacet una parte Giedziecz ... altera parte Ambrosi.Ita saepius. Glossa Pol.
StPPP IX p. 180 (a. 1503) : petiuit ... scabinos ... quod inspicerent peccora in o-a alias «na zagrodzye» ... Paulus ... non admisit scabinos ibi in o-as.Cf. HORTULANARIA HORTULANIA I HORTULANIUM HORTULANEUS II HORTULANUS II 2 HORTUS II 1.
II.
za
grodniczka, żona zagrodnika lub
kobieta, która posiada
zagrodę; hortulani (cf.
s.
v. II 1) uxor
vel mulier, quae hortum (cf.
s.
v. II 1),
hortulaniam
(cf.
s.
v. I) tenet
StPPP II p. 481 (a. 1441) : recepit sibi violenter V marcas ... apud o-am Kapusczina reseruatas.
ZabDziej III p. 478 (a. 1497) : deposuisset res suas ... aput o-am viduam, textricem.Cf. HORTULANISSA.