- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- A.
KodPol III p. 302 (a. 1367) : incole in ipso oppido habitande (sic ).]
I.
propr.
1.
mieszkać; sedem
habere, incolere.
Constr.
indicatur ubi
a.
sq.
acc.
b.
sq.
in
c.
acc.
MARTIN. OP. Chr. p. 113 : daemones ... interrogati ... cur in idolum h-rent, responderunt: ubi Christus non nominatur ... ibi habitatio nostra est.Cf. Th. VI 2480, 10 sqq. c. sq. in c. abl. d. sq. extra, sub, super. Indicatur modus a. sq. adv. , v. gr. commodius, b. sq. pro:
KsgŁawKr p. 105 (a. 1373) : alienus ... debet in ea domo h-re pro censu convenienti.
Part. praes, loco
subst.
habitans,,
-tis
m.
mieszkaniec; incola
KodMp II p. 102 (a. 1255) : omnes homines h-ntes eiusdem uille.Cf. Th. VI 2474, 5 sq.
2.
cum aliquo
współżyć (w małżeństwie);
contubernio uti (de viro et
femina).
Additur
carnaliter (
AKapSąd II
p. 195, a.
1455)
, in affectione carnali
(
ArHist V
p. 107, a.
1452).
II.
transl.
in aliqua re
trzymać się czegoś, trwać przy czymś;
adhaerere alicui rei, morari in aliqua
re
DŁUG. Hist. II p. 117 (= III p. 133 ed. nov. ): quod in facinore et excessu suo non h-verit.