- F.
- Th.
- S.
I.
propr. szalony,
obłąkany; qui morbo mentis laborat, insanus, demens (saec. XV).
Distinguitur
actu (opp. habitu:
WROCŁ. EpitConcl fol. H IIb).
II.
transl.
1.
nierozumny,
zaślepiony, głupi; rationis expers,
insipiens,
inconsultus.
2.
niepohamowany, okrutny;
immodicus, saevus,
atrox.
N.
constr. sq.
in
c.
abl.
IANIC. p. 242, v. 6 : f-us in ira.
N.
glossas Pol.
GLb p. 45 : f-us «popądlyvi».
GLcerv p. 574 : f-us «popędliwy, pierzchliwy, gniewliwy, zapalisty».
Dicitur praec. de abstr. , v. gr.
verba (
AKap Sąd III
p. 26, a.
1466
et saepius), vox (
JAC. PAR. Tract. fol.
C IIIa)
, rabies (
DŁUG.
Hist. I p. 183= I
p. 249
ed. nov.)
, pestis (
MPH III
p. 248, saec.
XV ex.ex ; item discrasia
morbi:
Lites II p. 435, a. 1404 : ipsius morbi f-a discrasia ... lenitive sopiri ... poterat beneficio medicine).