- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- L.
- K.
- W.
I.
ten kto oczyszcza coś z czegoś; qui aliquid
purgat.
Praec.
addito gen.
dicitur de variis operariis. e.g.
caminorum (
RachDw III
p. 156, a.
1570)
, fossarum (
Visit.
p. 1, a.
1511)
, gladiorum (
KsgRachKr I
p. 35, a.
1315)
, latrinarum (
MARTIN. OP. Serm.
p. 476
nlb.)
, item noxiorum humorum (de medico:
CRIC.
in
Tom. X
p. 451, a.
1528).
II.
iur. ten kto wraz z
oskarżonym składa przysięgę
oczyszczającą go z winy; qui iure
iurando simul cum reo praestito
crimine eum purgat
RotKal p. 240 (a. 1414) : rotha, qua iurabunt p-es Marsselewsky contra Spitconem.
ArPrawn IV p. 590 (a. 1440) : purgacionem ... huiusmodi facturus sine ... tumultu cum p-bus duntaxat veniat, si qui vero ultra p-es suos venire presumpserint, omnes decernimus honore privatos.Cf. COMPURGATOR et EXPURGATOR.