- F.
- Th.
oznaczający brak,
dotyczący (polegający na) braku; vim
privandi habens, ad
privationem pertinens.
Praec.
phil. et log. t.t.
MATTH. Lect. I p. 27 : peccatum est iniquitas et hoc innuit ipsum nomen p-um, quod nihil ponit, sed solum exprimit privationem aequitatis.
Id. Rat. p. 47 : ex quo malitia est privatio et malum p-um.
HESSE Quaest. p. 481 : generatio est res positiva, corruptio autem p-a.SŁUP. in
MedPhil XXIV p. 147,15 : non ens p-um bene habet causam.Ita saepius.
Iuncturae notabiliores
accidens (opp.
positivum :
STOB. Parv. fol. I VIIb)
,
determinatio (
BYSTRZ. ParvLog fol. AA Ia)
, dictio
(
ib. Z Ia ), ens ( cf. supra 25et SŁUP. in MedPhil XXIV p. 148 et saepius), passio ( WROCŁ. Epit. fol. d IIIb) , praedicatum ( BYSTRZ. AnalPr fol. i VIIa) , ratio ( AEG. Th. fol. C IVa) , repugnantia ( WROCŁ. Dial. fol. B IIIb) , terminus ( BYSTRZ. Log. fol. f IIa ; id. ParvLog fol. U Ib ;et saepius). ). Occ. extra textus phil. poena:
ACapOp p. 418 (a. 1580) : sub poenis gravioris culpae tam positivis quam p-is.Abs. loco subst. privativum -i n. to co dotyczy (polega na) braku; id quod ad privationem pertinet
HESSE Quaest. p. 481 : quaelibet res realis potius est causa positivi quam p-i.
GŁOG. ExLog fol. S IIIb : omnium contrariorum, relatiuorum ... p-orum sit eadem disciplina.
Id. Anim. fol. b IIIb: in priuatiue oppositis cognoscimus vnum p-orum per speciem alterius.Ita saepius.