- L.
iur. nadający się
do zasiedzenia; ad praescriptionem aptus
WŁODK. ScrSel II p. 118 : nec tale ius est p-e, quo ad hoc quod aliqui fiant acefali, quia contra obedienciam non currit praescripcio.
StPPP VII p. 230 (a. 1544) : inducit nunc praescriptionem bona fides et iustus titulus, continua possessio et sine rei vitio videlicet quando res sit p-is.