- S.
- B.
- L.
- O.
phil. w sposób
zezwalający, przez (ze względu na) przyzwolenie; concessivo modo, permittendo
MATTH. Serm. II p. 19 : loquitur Dominus p-e (cf. ib. p. 20: permittit Dominus fieri malum, ut inde eliciatur ... bonum).
JAC. PAR. OpIn p. 430 : Deus potest dici causa mali... solum p-e, non intendendo nec malum per se nec per accidens (cf. ib. infra : Deus iuste permittit, non cohibendo, malum culpae).
HESSE Matth. III p. 181 : in lege Moysi non poterat fieri sine peccato repudiatio uxoris, sed solum p-e propter vitandum maius malum.
Iuxta positum
passive :
JAC. PAR. Opln p. 423 : ordinandum est, ut Deus se quasi passive habeat, id est p-e ad sustinentiam vasorum irae.
Opp.
effective (
id. Serm.
fol. 27a
).
N.
α.
log.
(opp.
formaliter)
BYSTRZ. Top. fol. y VIIb : aliquid ... dicitur dupliciter infinitum, scilicet formaliter et p-e.
Ib. infra: ens, quod est infinitum p-e ... non determinat sibi finitatem nec infinitatem tanquam modum ... necessario consequentem rationem eius inquantum ens.
Ib. fol. t IIb : transcendentia communia Deo et creaturae licet non sint infinita formaliter seu positiue, tamen bene p-e.
β.
gram.
(opp.
doctrinali ter) :
Gramm. p. 190 (saec. XV) : nomen adiectiuum non regit accusatiuum doctrinaliter sed p-e.