Ogólne
Pełne hasło
Więcej

MANDATARIUS

Gramatyka
  • Formymandatarius
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana -ii
  • Część mowyrzeczownik
  • Rodzajmęski
Znaczenia
  • procurator, alieni iuris vicarius, qui res alicuius agit

Pełne hasło

MANDATARIUS, -ii m.
  • F.
  • Th. (rec.),
  • S.
  • Dc.
  • NGl.
  • B.
  • H.
  • Ha.
  • N.
  • K.
  • O.
mandatariusz, pełno mocnik, któremu polecono coś wykonać, przedstawiciel; procurator, alieni iuris vicarius, qui res alicuius agit
UrkBBr p. 136 (a. 1284) : quoniam per mandatores seu consiliarios tamquam auctores in m-os presumpcionis temeritas derivatur etc.
Dogiel V p. 143 (a. 1473) : super ... ordinationibus et dispositionibus nos praedicti m-ii corporale iuramentum ... iuravimus.
Ita passim. Glossa Pol.
GLcerv p. 627 : m-us, qui mandatum suscipit ad implendum «ktoremu poruczaią» (cf. ib. p. 279).
Syn.
actor ( CracImpr p. 206, a. 1543) , commissarius ( Dogiel I p. 32, a. 1538) , factor ( CracImpr p. 206, a. 1543 et saepius), legatus ( AUnii p. 155, a. 1563) , nuntius ( ib. et saepius), plenipotens ( CracImpr p. 206, a. 1543 et saepius).
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)