- F.
- Th. (rec.),
- S.
- Dc.
- NGl.
- B.
- H.
- Ha.
- N.
- K.
- O.
mandatariusz, pełno
mocnik, któremu polecono coś wykonać,
przedstawiciel; procurator, alieni iuris vicarius, qui res alicuius agit
UrkBBr p. 136 (a. 1284) : quoniam per mandatores seu consiliarios tamquam auctores in m-os presumpcionis temeritas derivatur etc.
Dogiel V p. 143 (a. 1473) : super ... ordinationibus et dispositionibus nos praedicti m-ii corporale iuramentum ... iuravimus.Ita passim. Glossa Pol.
GLcerv p. 627 : m-us, qui mandatum suscipit ad implendum «ktoremu poruczaią» (cf. ib. p. 279).
Syn.
actor (
CracImpr
p. 206, a.
1543)
, commissarius (
Dogiel I
p. 32, a.
1538)
, factor (
CracImpr
p. 206, a.
1543
et saepius), legatus (
AUnii
p. 155,
a. 1563)
, nuntius (
ib.
et saepius), plenipotens (
CracImpr
p. 206, a.
1543
et saepius).