- Dc. (-es),
- B.
- K.
- O.
związany z przysięgą, przysiężny; ad iusiurandum
pertinens
ArHist III p. 194 (a. 1412) : Martinus ... debet iurare ... et forma i-is est etc.
Ib. VI p. 47 (a. 1475) : si compertum fuerit ex recognitione i-i kmethonum ... ville, quod etc.
StPPP VII p. 543 (a. 1495) : qui ... responsionem i-em supterfugiendo petiuit etc.
Tom. XIV p. 234 (a. 1532) : ubi nos tamen iuramentum nostrum inter nos et maiestatem vestram factum nequaquam violavimus, cum etiam in litteris i-bus patet, ut illa terra Pokuczie nominata et imposita non est.
Praec.
a terminus
termin sądowy przewidziany do złożenia przysięgi; quo iusiurandum coram iudicibus praestandum erat
ZapSądWp p. 184 (a. 1403) : terminus i-is in Nakel ad proximos terminos est assignatus.
ArHist III p. 175 (a. 1411) : Iohannes ... astitit terminum i-em contra Vbislaum.Ita saepius.
b.
ius
przysiężne tj. opłata pobierana przy
składaniu przysięgi; pecunia, quae a
iurantibus iudicio solvebatur
StPPP XI p. 11 (a. 1500) : super hoc posuit ius i-e alias «pszepszelnijk» ([infra bis repetitur)].Sed saepius abs. iuramentale, -is n.
ArPrawn XI p. 18 (a. 1393) : Hermanus ... tenetur i-e.
DokMp I p. 386 (a. 1414) : ratione ... advocatiae eidem Johanni ... damus duos mansos ... agrorum ... tertium denarium poenarum cuiuslibet rei iudicatae, totum i-e.Ita saepius. Glossa Pol.
DokMp IV p. 212 (a. 1381) : i-e, quod dicitur vulgariter «przysiezne».