- F.
- Th.
- Bl.
- Dc.
- B.
- L.
I.
ten, kto coś sprowadza, przywozi; qui aliquid advehit, importat
CorpJP III p. 298 (a. 1514) : damus ... vobis licentiam ... tam de i-bus, quam etiam de his, qui eodem sale inducto uterentur, inquirendi et indagandi (cf. ib. supra nolumus, ut quispiam ... sale peregrino ... quod in damnum nostrae ... camerae inducitur, uti audeat).
II.
iur.
1.
osoba, która sprowadza świadków w celu
złożenia
przysięgi lub zeznania
wzmacniającego jej własną przysięgę
lub zeznanie; is, qui testes ad iudices
adducit, ut ius iurandum
praestent vel inducentis ius
iurandum testimoniumve confirment
StPPP VIII p. 773 (a. 1399) : Nicolaus kmetho ... i-or testium confessus est Barthoni vicario ... contra Nicolaum kmethonem de Grusszow.Cf. INDUCO III A 2 b DUCO , EDUCO
2.
tzw. przywódca, osoba wyznaczona przez sąd celem udzielania pomocy
osobie składającej przysięgę
przez recytowanie roty i
wypełnianie innych formalności; homo a
iudicibus destinatus, ut eis, qui
ius iurandum praestant, assit
formulas recitando ceterasque leges ac consuetudines tuendo
CorpJP III p. 666 (a. 1522) : inculpatus mettertius iurabit absque i-e.Cf. ADDUCTOR , INDUCO III A 5.