I. ten, kto wyjednuje, uzyskuje coś (dla kogoś); qui aliquid impetrat, obtinet (alicui)

DokKKr I p. 62 (a. 1340) : eis qui pro magistro Petro istius indulgentiae i-e et eius parentibus oraverint ... quadraginta dies indulgentiarum de ... penitentiis ... relaxamus.

SSrSil I p. 233 (a. 1482) : optulit se ... impetraturum infulam ... ita quod ipse abbas penes quendam civem ... quinquaginta florenos deponeret ipsi i-i pro suis laboribus reservandos.

Tom. VI p. 46 (a. 1522) : nobis, qui tot legationes Romam facimus ... sole indulgentie et jubilei impetrantur, quorum emolumenta cum exigua sunt ... ab i-bus ipsis distrahuntur.

II. osoba ubiegająca się o coś, zwł. kandydat na stanowisko kościelne, wcześniej już przyrzeczone; qui aliquid ambit, candidatus, petitor (praec. muneris atque officii ecclesiastici iam pridem promissi)

BreslUB p. 170 (a. 1349) : dominus i-es rerum et arearum ludeorum ponat in dilacionem quousque nuncii ... apparebunt.

CodEp III p. 74 (a. 1455) : dignetur prefatis i-bus praelaturae perpetuum silendum imponere et ipsos ... pacificare.

CRIC. in

Tom. XIII p. 88 (a. 1531) : adderetur aliqua conditio ... ne ... aut juri meo detraherem aut cogerer ... cum i-bus aliis litigare.

Cf. IMPETRANS.