- Dc.
- L.
- N.
I.
(de rebus)
dziedziczny; hereditarius
1.
ius
dotyczący dziedziczenia; qui ad hereditatem pertinet
PommUrk V p. 205 (a. 1315) : appropriavimus ecclesie Caminensi ... omnes proprietates villarum cum ... omni iure feodali et h-i, quod in vulgo «Erve» (Germ. ) dicitur.
AGZ XI p. 308 (a. 1447) : woyewoda ... affectavit, quatenus dominus capitaneus prefatas acciones seu causas omnes ... in ius eorum h-e dare et eximere dignaretur.
2.
przynależny z prawa dziedziczenia (i podlegający dziedziczeniu); qui ad aliquem (eiusque successores) hereditate spectat
a.
de praediis
UrkBBr p. 307 (a. 1350) : servicium dextrariale super advocacia h-i ibidem.
StPPP XI p. 111 (a. 1538) : receperunt totalem solucionem sui matrimonii ex agro h-i ex iure. Ib. infra receperunt ex sua sorte h-i maternali marcam ex sorte hereditaria.
b.
de proventibus
Ztschr. VI p. 171 (a. 1323) : censum nostrum h-em in civitate nostra ... vendidimus.
ArHist V p. 323 (a. 1402) : fructus h-es, censuales, decimales.Ita saepius.
II.
de hominibus
dominus
pan dziedziczny, tj. właściciel
i zwierzchnik terytorium;
heres (i. possessor atque princeps terrae alicuius)
PreussUB I 2, p. 534 (a. 1306) : coram universis hominibus ... ego Hasso ... dominus in Tuctz, dominus h-is ... recognosco ... quod etc.