- F.
- Th.
- W.
I.
1.
dziecięcy;
puerilis, infantilis (de
aetate vel annis).
2.
sierocy;
ad orphanum
pertinens.
II.
iur. (de rebus)
dotyczący (należący do)
nieletniego, niepełnoletniego;
qui ad iuvenem, impuberem pertinet
KodKKr I p. 7 (a. 1189) : sicut res publica, sic res ecclesiastica iure utitur p-j.
KADŁUB.(Pl) p. 119 : equum ... est partes p-es tutoribus debere mandari, non pupillis.
Ib. p. 128 : frater meus Kazimirus p-es interea uices non tutorio procuret officio, set paterno foueat amplexu.
ArPrawn VII p. 144 (a. 1566) : pupillis tutores dabuntur ... locupletes ... immobilia possidentes, quae bona p-ia exaequent.