Ogólne
Pełne hasło
Więcej

PUNCTIO

Gramatyka
  • Formypunctio, punccio
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana -onis
  • Część mowyrzeczownik
  • Rodzajżeński
Znaczenia
  • I. propr. propr. kłucie, ukłucie
  • II. + compunctionis: skrucha, żal za grzechy

Pełne hasło

PUNCTIO s. PUNCCIO, -onis f.
  • F.
  • Th.
  • S.
  • Dc.
  • A.
  • W.
I. propr. kłucie, ukłucie; punctus, actus pungendi.
Praec. meton.
NIC. BŁ. Serm. I p. 80 : spinae enim sunt divitiae, quia habent p-em laboris in acquirendo et doloris in amittendo.
Ib. II p. 329 : temporalia ... promittunt delectationem et dant p-em, unde Dominus vocat eas spinas.
Ita saepius.
N.
ból kłujący; dolor pungens
THOM. Med. p. 409 : accidit ... tremor cordis et p-o oris stomachi et epatis.
Ib. p. 426 : non est in corpore p-o, ut in terciana.
Ita saepius.
II. fungitur vice vocis compunctionis: skrucha, żal za grzechy; paenitentia, dolor animi propter peccata commissa
ConcPol IV p. 141 (a. 1435-40) : moneat paenitentiarius ipsam ad p-em et ad confitendum.
Constr.
a. sq. gen. b. sq. in c. abl. ( ut supra et saepius).
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)