- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- B.
- Ha.
- W.
I.
propr. młode zwierzę
(pisklę, źrebię, oślę
itp.); animal iuvenculum
(pipio,
equulus, asinulus,
sim.).
Distinguitur addito gen. , v.gr.
aucae (
RachJag
p. 267, a.
1394)
, anseris
(
ArHist XI
p. 122, ante a.
1566)
, columbae (
NIC. BŁ. Serm. III
p. 53
)
, gallinae (
AGZ XVII
p. 99,
a. 1473)
, hirundinis (
KADŁUB.(Pl)
p. 49
),
sim.; item
asini (
Inst.
p. 101
)
, equi (
CantMAe I nr. 17, v. 4b,
saec. XIV in.
; equinus :
GLb
p. 84
et saepius),
onagri (
KADŁUB.(Pl)
p. 43
et saepius); serpentis
(
HESSE Matth. VII
p. 194
),
sim. Saepissime dicitur abs.
de gallo iuveni, praec. tributi loco solvi
solito;
occ. de gallo
adulto
MARTIN. OP. Chr. p. 157 : in Natali Christi instituit papa Telesphorus primam missam in p-orum cantu circa mediam noctem, quando Christus in Bethlehem nasci dignatus est.Glossae Pol.
TPaw III p. 131 (a. 1389) : fuit furatus ... boues et vestes, p-os, «curi» et ancas.
KsgMaz I p. 124 (a. 1412) : equam cum p-o, wlgariter «se srzebączem»(ita saepe ).
RFil XVI p. 347 (saec. XV) in.: p-os «vronyath».
StPPP XI p. 270 (a. 1512) : se accepisse p-um viwm, alias «kvrcze» (ita saepius ).
Constr.
a. abs. b.
sq.
gen.
N. gen.
temporis
ZabDziej II p. 545 (a. 1489) : hinulos sive p-os unius anni... et equas.
II.
meton. dziecię, potomek; puer, propages
BRUNO Qfr p. 68, 4 : florem iuuentutis nobilem Benedictum et p-um glorię egregium Iohannem.