- F.
- Th.
- Dc.
- S.
- N.
I.
idący przodem, prowadzący;
praecedens, praeambulans,
praecurrens, dux.
II.
poprzedzający w
czasie, uprzedni; prior, antecedens,
praecedens.
Praec.
in locut.
aliqua re praevia
po
czymś, po uprzednim dokonaniu,
odbyciu czegoś;
aliqua re prius facta,
(prae)habita, peracta,
v.
gr. consultatione (
AKap
p. 360, a.
1578)
, deliberatione (
DokMp I
p. 377, a.
1412
et vulgo), discretione (
PommUrk II
p. 94, a.
1262
et vulgo), moderatione (
KodMp IV
p. 200, a.
1422
et vulgo), ratione (
KodMp II
p. 109, a.
1258
et vulgo), cett.
N. de
tela
i.q. prius data
Zsig. p. 52 (a. 1500) : dedi ad telam pro saccis aurigis et agazonibus, quibus aduc non fuit de p-a tela datum.
Constr.
ad I -
II:
a.
abs.
b.
sq.
gen.
c.
sq.
ad :
CantMAe I nr. 18, v. 9a (saec. XIV in.) : sis nobis lux p-a ad gaudia.
THOM. Med. p. 58 : gutta rosacea ... est quandoque signum p-um ad lepram.d. sq. per:
CantMAe I nr. 38, v. 5a,2 (ante a. 1433) : tu ergo per naufragia huius vite sis p-a nobis stella maris.