- F.
- Th.
- Bl.
- S.
I.
propr. poprzedzać,
wyprzedzać; antecedere (saec. XV-XVI).
Constr.
a.
abs.
b.
sq.
acc.
c.
sq.
ante :
CodEp I 2, p. 175 (a. 1457) : quotiescunque apostolica vacavit Sedes ante omnes alios principes Christianae religionis Sedi apostolicae viciniores p-at sua obedientia.
II.
part. praes.
praevolans,,
-ntis
pochopny, (zbyt) szybki w działaniu, śpieszący się do czegoś, śpiesznie coś
podejmujący; ad aliquiud propensus, praeproperus
MATTH. Lect. II p. 64 : secundum Philosophum primi possunt dici p-ntes, ultimi timidi, medii vero fortes (cf. p. 63: aliqui tribulationem quaerunt, quidam exspectant, quidam fugiunt).
ArLit I p. 8 (a. 1429) : statuimus, ut ... nullus magistrorum in vocem alterius prerumpat, sed uno loquente ceteri taceant ... quod si quis magistrorum p-ns fuerit et vocem alterius interruperit, duos grossos ... persolvat.
JAC. PAR. OpIn p. 441 : p-ns alacer ad laborem, ad vigilias, ad oboedientiam.