- A.
I.
1.
żądać, domagać
się; petere, postulare
KodPol I p. 53 (a. 1246) : sane eciam precipimus et p-imus ... ne quispiam ... manum audeat immittere violentam.
2.
iur. domagać się
sądownie, zgłaszać pretensje prawne
do czegoś (kogoś); iure petere, vindicare
KsgPrzem I p. 116 (a. 1422) : sutor acquisivit gladium p-tum per quendam nobilem.
AGZ XII p. 174 (a. 1448) : veniens ad iudicium p-vit michi iuxta acta istam ancillam in sexaginta marcis iure acquisitam.
Ib. p. 175 (a. 1448) : ipse veniens ad ius cum filia ... p-vit me in premissis penis sexaginta marcarum.Cf. IMPETO
II.
singularia
1.
petitionibus
zaprzestać roszczeń;
ius suum remittere
AGZ XI p. 68 (a. 1431) : dimisit ... capitaneum liberum et solutum ab eisdem pecoribus suisque peticionibus pro pena p-vit pure propter Deum, nunquam predicta consumpta peccora rememorare promittens.
2.
in aresta
aresztować; in carcerem conicere
KsgPrzem I p. 137 (a. 1425) : Franczko ... fuit... p-tus in aresta racione quorundam bovum (nisi leg. praepeditus).