- F.
- G.
- S.
- Dc.
- L.
- A.
[comp.
peritior s. pericior, superl. peritissimus]
doświadczony,
obeznany, biegły, wyćwiczony, znający się na czymś; expertus,
doctus, sciens.
Praec.
iuris
peritus
s.
iurisperitus,,
-i
m.
et
iureperitus
(
Tom. XV
p. 11, a.
1534)
prawnik, prawoznawca, biegły w prawie; iuris
consultus, in iure prudens.
Simili sensu
legis
peritus
s.
legisperitus
et
lege
peritus
(
ArLit III
p. 94, a.
1450).
Glossa
Pol.
RFil XXIV p. 74 (a. 1415) : legisp-us «vconi w szakone».
Constr.
a. abs.
b. sq.
gen. c. sq.
abl.
d. sq.
ad. e.
sq. in
c.
abl.