Ogólne
Pełne hasło
Więcej

ORNATUS-1

Gramatyka
  • Formyornatus
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana -a, -um
  • Część mowyprzymiotnik
Znaczenia
  • I.
    • 1. znakomity, dostojny, szanowny, wybitny, odznaczający się
    • 2. + exercitu (dobrze) wyposażony, doborowy
  • II.
    • 1. ozdobny, piękny, wspaniały
    • 2. (de elocutione) wytworny, wyszukany, wzniosły

Pełne hasło

ORNATUS, -a, -um
  • F.
  • Th.
  • Bl.
  • S.
  • NGl.
  • A.
  • Ha.
  • N.
I. de hominibus
1. znakomity, dostojny, szanowny, wybitny, odznaczający się; magnificus, insignis, praestans, excellens (praec. superl. loco appellationis honorificae).
Constr. abs. vel sq. abl.,v. gr.
animi magnitudine ( CodEp III p. 47, a. 1450) , moribus ( SSrSil I p. 351, a. 1482) , scientia et eloquentia ( MARTIN. OP. Chr. p. 256 ), virtute atque doctrina ( DŁUG. Op. p. 353 ).
2. de exercitu (dobrze) wyposażony, doborowy; (bene) armatus et paratus, delectus.
II. de rebus
1. ozdobny, piękny, wspaniały; pulcher, decorus.
2. (de elocutione) wytworny, wyszukany, wzniosły; amplus, expolitus,copiosus, elegans.
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)