- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- NGl.
- L.
- A.
I.
1.
taki, który kogoś ceni, szanuje; qui
aliquem colit, diligit, veneratur.
2.
taki, który czegoś (ściśle) przestrzega,
dotrzymuje, zachowuje;
qui aliquid obsequendo custodit, tenet, tuetur.
N.
monachus
obserwant, członek zakonu franciszkanów o zaostrzonej regule;
religiosus ordinis Minorum, qui regulam severiorem sancti Francisci observat
DOBCZ. Ars fol. b IVb : monachus ... iste est o-ns, ille autem est conventualis.
3.
wykazujący staranie o coś, gorliwy;
diligens, studiosus
DŁUG. Op. p. 3 : quem ... et in religionem nostram et in doctrinam et in magnarum rerum cognitionem o-issimum cupidissimum esse cognovi.
Ib. p. 208 : erat ... haec ... praecipua cura et o-issimum studium Cunegundis, ut etc.
Dogiel IV p. 207 (a. 1520) : quem ... futurum spero ... o-issimum sedis sanctitatis vestrae et Christianae rei publicae ... columen et ornamentum.
Constr.
ad 1—3:
a.
abs.
b.
sq.
gen.
c.
sq.
in
c.
acc.
,
cf.
-45 et
*Tom. IV p. 279 (a. 1518) : te ... uel in deos uel parentes nihil o-ius, nihil in omnibus ... rebus moderatius.
II.
(sensu
pass. ) czcigodny; in observatione
ha
bendus, reverendus
*Tom. III p. 373 (a. 1515) : excellentissime princeps et domine, domine o-issime (nisi leg. observatissime).