- F.
- G.
- Bl.
- S.
- NGl.
- N.
I.
1. . propr.
a.
(de hominibus) taki, który znajdował się na okręcie przy
jego rozbiciu,rozbitek; qui naufragium
passus est
(praec. abs. loco
subst.
naufragus,,
-i
et
naufraga,,
-ae
m.
).
b.
(de rebus) taki, który uległ rozbiciu (o okręcie); naufragio deletus (de nave)
*CodPom I p. 357 (a. 1224) : si ... aliquam ratem ... ad litus nostrum n-am allitare contigerit.
KodUJ I p. 11 (a. 1416) : Petri navicula ... ventis ... turbata adeo, ut nonnumquam in oculis hominum n-a putaretur.
N. in imagine
de abstr.
IANIC. p. 118, v. 8 : virtus numquam ... mergitur imo gurgite, iactetur n-a saepe licet.
Abs. loco
subst.
naufragum,,
-i
n.
rozbity okręt;
navis fracta (pl.szczątki rozbitego okrętu; navis fractae reliquiae)
PommUrk III p. 102 (a. 1290) : omnia bona et singula n-a et ipsum n-um dictum «wrak» ... ipsis pertineant, quibus antequam naufragium passa fuerant, pertinuerunt.
2.
transl.
ułomny,niedoskonały; mancus, imperfectus
RFil XVI p. 331 (a. 1426) : carmine sub tenui hos (ed. hoc) coluit epitalogos Martinus e Slupcza n-o sensu suo.
II.
grożący rozbiciem
okrętu (o falach); qui naufragium infert
(de undis) saec.
XVI.