- F.
- Th. (rec.),
- Bl.
- L.
I.
propr.
poruszyciel, ten kto coś porusza,
nadaje czemuś ruch; qui movet aliquid, alicui rei motum affert
VITELO Epist. p. 16 : si daemon est, non est otiosum in natura: aut ergo erit m-or movens propter finem aliquid, aut erit mobile motum propter finem.
Ib. reducitur eius naturae motus sicut in m-em immaterialem, in m-em caelestem.Ita saepissime. Sed praec. phil. t. t.
a.
orbis (sphaerae caelestis
sim.)
VITELO Epist. p. 1 : oportet m-em cuiuslibet sphaerae caelestis produxisse suum mobile via causae efficientis.
Ib. p. 16 : daemon ... non habet mobile, quod moveat, extra se, ut habent m-es orbium caelestium.Ita passim.
b.
primus
de Deo
MatFil II p. 28 (a. 1413) : idem volo intelligere per illos terminos: Deus, prima causa, primus m-or, primum ens, summum bonum etc.
NIC. BŁ. Serm. II p. 52 : Philosophus per viam motus probauit Deum esse tanquam primum m-em. (Aristotelis illud πρώτον κινούν[]).Ita saepius. Cf. MOVENS.
II.
meton.
1.
podżegacz, ten kto coś wywołuje;
concitator, exstimulator
KodPol III p. 333 (a. 1384) : homines nemini ... gwerram movere debeant nec ipsius causa fore seu m-es.
2.
ten kto stawia jakiś wniosek; qui rogationem proponit
AKap p. 305 (a. 1545) : cum sua maiestas m-or eorum esse non potest ... quorum est iudex et exequutor.