- F.
- Th.
- Bl.
- L.
I.
ten, kto mówi,
mówca; qui loquiiur,
orator.
N.
constr.
sq. abl.
DANT.
in
Tom. V p. 29 (a. 1519) : ne inculto hoc et exotico sermone rudis 1-or sim morosior (alluditur ad Apul. Met. 1,1,4, ubi legitur exotici ac forensis sermonis rudis l-or).
II.
zastępca prawny; prolocutor
StPPP IX p. 54 (a. 1458) : sub eodem iudicio veniens Katharina per suum 1-em constituit tutorem ... virum suum ... pro patrimonio suo.
Ib. XI p. 30 (a. 1564) : coram ... iudicios tam personaliter ... Iankowa per 1-em suum Stanislaum ... recognovit coram iure quia etc.