niezdolny do wydawania dźwięku; qui sonum per se
edere nequit
GŁOG. Anim. fol. Q IIIb : aer ... secundum se est i-is ... et bene est susceptiuus sonorum.
Inde
abs. loco subst.
insonabile,,
-is
n.
to co jest niezdolne do wydawania dźwięku; id,
quod sonum per se edere nequit:
ib. fol. R VIIa : contrarietas ... in genere virtutis auditiue est sonabile et i-e.