- F.
- Th. (s.
- v.
- insignitus),
- Bl.
- S.
- L.
- A.
- N.
I.
oznaczać, oznakować, odznaczać, wyróżniać, opatrywać czymś;
signare, signando ornare, insigne
reddere aliqua re.
Constr.
sq.
abl. ; interdum additur
in
c.
acc.
KodUJ I p. 99 (a. 1402) : in die sancti Bartholomei et aliorum sanctorum, in quorum honorem praefatum altare i-tum est (cf. ib. supra] in quorum honorem dictum altare fundatum existit).
DŁUG. Hist. IV p. 577 : diademate ipse in regem Bohemiae ... i-tus est.
Praec.
1.
idem fere significat quod
a.
wskazać, ukazać, wyjawić; indicare, manifestum
facere
DŁUG. Op. p. 38 : Petrus ... primus ... apud Polonos Stanislai ... virtutem et sanctitatem in eam diem latentem i-vit.
b.
nobilitować;
nobilium numero
ascribere
StPPP VII p. 469 (a. 1468) : prenominatos terrigenas ... nobilitauimus, i-imus nobilitamusque et nobiles ac generosos i-imus, facimus, creamus, leuamus, instituimus et ad gradus militaris apicem attolimus nec non ipsos ... nobilium numero ascribimus.
KodPol I p. 353 (a. 1499) : auctoritate nostra regia ... Stanislaum ... nobilitamus ... i-imus, creamus et ad gradum nobilitatis attollimus.
c.
wyznaczać (granice); (limites) constituere, designare
KodWp III p. 378 (a. 1372) : domum dicti monasterii ... in suis i-tis terminis in acie ... situatam.
AGZ II p. 144 (a. 1455) : disponentes et facientes fines eorundem laneorum ... et eosdem scopulis manifestis i-ntes.
d.
określać granicami;
signis positis definire
DokMp I p. 128 (a. 1361) : partem sue hereditatis ... prout ipsa ... est ab antiquo i-ta ... vendiderunt.
KodKKr II p. 38 (a. 1372) : hortum suum, prout in suis circumferencialibus insignijs i-itur ... resignauit.
PrzywKr p. 12 (a. 1382) : pro curia ... prout in suis i-itur insigniis.
e.
uwieczniać; immortalitati tradere
KomKadł p. 2 : quis enim Alexandros sciret aut Caesares, quis stoicos aut peripateticos miraretur, nisi eos i-rent monimenta scriptorum?
2.
locut.
c.
abl.
a.
appellatione, nomine, titulo
obdarować nazwą itp.,
nazywać; nominare,
appellare.
b.
sigillo
sim.: opatrywać pieczęcią, pieczętować; munire, consignare
KodMp II p. 1 (a. 1153) : ceram ... imprimi precepimus i-tam sigillo nostro dignitatis.
KodWp I p. 107 (a. 1225) : sigilli mei munimine hanc paginam decrevi i-ri.Ita saepissime. Simili sensu: znakować, cechować; nota inusta signare
ZabDziej II p. 588 (a. 1489) : cum quatuor equabus, quas proprio signo dominus heres i-vit sive consignivit.
Item in imagine
nota furti
piętnować mianem złodzieja, oskarżać ο złodziejstwo; furti accusare
ZabDziej III p. 280 (a. 1493) : proponit contra ... sutorem ... i-ndo eundem nota furti, quod dictam mitram subduxisset.
c.
litteris
sim.: spisywać;
consignare
DokKKr I p. 19 (a. 1287) : cunctorum perit memoria factorum, nisi scripturae praesidio et literarum testimonio fuerint i-ta (cf. PommUB p. 48, a. 1296 : vel testium aminiculo).Ita vulgo. d. unda baptismatis chrzcić; baptisare
DŁUG. Op. p. 104 : cum ... infans ad ecclesiam delatus unda baptismatis fuisset i-tus.e. benedictione błogosławić; benedicere
DŁUG. Op. p. 284 : mos erat ... ut ... sponsae Christi ... pontificali benedictione i-rentur.
II.
part. perf.
insignitus
1.
a.
(in bonam partem) znakomity, świetny; egregius, eximius, excellens.
b.
(in malam partem) osławiony, napiętnowany;
infamis.
N. in
imagine
sanguine :
AGZ XVII p. 268 (a. 1491) : peto adiudicari domesticam violenciam sanguine i-tam.
Constr.
ad a—b: sq.
abl.
2.
(singulare) obdarzony (herbem), pieczętujący się (herbem); (insigni gentilicio) utens
KodMp IV
p. 346 (a.
1065
esse asseritur, est vero
saec. XV) : patre ... auo ... alijsque antenatis suis ... facie leonis flammam spirantis i-tis.III . (confunditur cum voce assignandi) wyznaczyć, ustalić; assignare, constituere
BIEM p. 73 : cum enim Cyclus Aureus tali novo i-tus principio non subiaceat ... defectibus [etc. (cf. contextum supra ubi pluries legitur] assignare, assignatus sim. ).