Ogólne
Pełne hasło
Więcej

INDUCTUS

Gramatyka
  • Formyinductus
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana -us
  • Część mowyrzeczownik
  • Rodzajmęski
Znaczenia
  • I. wprowadzenie, ustanowienie
  • II. nakłanianie, namowa, perswazja

Pełne hasło

INDUCTUS, -us m.
  • F.
  • Th.
  • Bl.
  • K.
I. wprowadzenie, ustanowienie; introductio, constitutio
SchlUrk p. 338 (a. 1258) : ut coloni nullo in tempore hoc Teutonico freti jure ... alterius juris perturbentur i-u.
II. nakłanianie, namowa, perswazja; persuasio, impulsus.
Additur gen.
disputationum:
MARTIN. OP. Marg. fol. h 3a : interdum aliquis ... i-u disputationum de nolente efficitur volens.
Praec. in formula
(ex) inductu (et consilio) alicuius za czyjąś namową; suadente aliquo
KodWp I p. 33 (saec. XIII) : ex consilio et i-u virorum Deum timentium visitavi fratres domus Landensis.
DokPł p. 12 (a. 1230) : cuius episcopi i-u (ed. indutu) dux Conradus hoc votum Deo vovit.
Ita passim saec. XIII—XVI. Simili sensu ad inductum ( MARTIN. OP. Chr. p. 225 ). Occ. pl.
*PommUrk VII p. 497 (a. 1329) : illos ... vestris sanis i-bus dignemini informare, quod etc.
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)