- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- B.
- L.
- A.
- N.
[
incendia,,
-ae
f.
?
KodWp I
p. 165 (a.
1236)
:
intendo reformare domum pauperculam,
cui interitum frequens incendia
minabatur.]
I.
propr.
1.
pożar;
incensio, ignis.
Dicitur per abundantiam
incendium ignis (
KodWp III
p. 89, a.
1357
:
si casu infortuito
i-um ignis evenerit etc. Ita saepius.)
, ignis incendii (
ArPrawn X
p. 333, a.
1411
:
si ... aliqua dampna per
ignem incendii vel per alia
inpedimenta ... Nicolaus ... perceperit etc.).
Glossa
Pol.
CorpJP III p. 667 (a. 1522) : item inculpatus de i-o «pożar» in autumno ... se expurget cum abductore.
N.
locut.
incendium ponere :
Theiner II p. 83 (a. 1450) : scimus, quod neque sacra rapuisti neque i-a posuisti.
2.
oparzenie; adustio
NIC. BŁ. Serm. II p. 20 : Gregorius dicit de beato Benedicto, quod cum de quadam muliere ... tentaretur ... nudum se spinatum aculeis et vrticarum i-ijs proiecerit.
Constr.
ad
1—3: a. abs.
b. sq.
gen.
obi.
II.
transl.
1.
(po)żar namiętności;
ardor, flamma.
2.
a.
zarzewie; fomes
CodEp III p. 446 (a. 1497) : quanto maius seminarium i-umque dissidii et differendarum ... inter nos et maiestatem suam ... semper placere et moram gerere volumus.
b.
ochota na
coś; desiderium
NIC. BŁ. Serm. I p. 265 : piscium esus ita Christiano conceditur, vt fit ei infirmitatis solatium, non luxuriae pariat i-um.
3.
nieszczęście (np. wojna);
malum (v.
gr. bellum).
4.
piekło; inferna
DŁUG. Op. p. 40 : nisi de his malis, quae in episcopum ... egerant ... poenitentiam ... agerent, quod ultra aeternum i-um, egestatem ipsi et genus eorum in praesenti vita nullatenus forent evasuri.