Ogólne
Pełne hasło
Więcej

IANITOR

Gramatyka
  • Formyianitor
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana -oris
  • Część mowyrzeczownik
  • Rodzajmęski
Znaczenia
  • + enseodźwierny, stróż

Pełne hasło

IANITOR, -oris m.
  • F.
  • Th.
  • Bl.
  • S.
  • Dc.
  • B.
  • L.
  • A.
  • N.
odźwierny, stróż; is, cui aditus domus (urbis sim.) custodiendus est. In imagine de ense :
KADŁUB. p. 62 : cruentus i-or ensis ianuas introitus et aperiendo clausit et claudendo aperuit.
Glossa Pol.
RFil XXIII p. 308 (a. 1436—1444) : i-or «vrotni» (cf. StPPP II p. 448, a. 1439).
Dicitur praec. a. de apparitoribus regis (reginae)
KsgŁawKr p. 137 (a. 1376) : Paszconis regis i-is relictam.
KsgKaz p. 227 (a. 1389) : i-bus regis et regine dedimus 1/2 marcam.
Ita saepius. Simili sensu aulae ( CRIC. p. 30, v. 9 ). b. coeli. c. Orci (de Cerbero). d. occ. de Turearum peditatu
DŁUG. Hist. IV p. 722 : Tureae pedites suos sagittarios ... i-es seu ianezaros appellant.
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)