[HYPOGAEUM]
s.
HYPOGEUM,
-i
n.
(Gr.
ύπόγειον)
- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
pomieszczenie położone pod ziemią; locus
subterraneus, cavea.
Glossae
Pol.
GLb p. 50 : h-um aedificium sub terra, antrum seu spelunca constructa ibi, «sthok», h-um «stog».
GLcerv p. 585 : h-um, aedificium sub terris constructum, quod nos antrum vel specum dicimus, „loch”.