phil. t. t. habitualny, możnościowy, wynikający (przysługujący z tytułu) trwałej dyspozycji lub sprawności; qui habitu (cf. s. v. II 2) constat (opp. actualis)

MATTH. Dial. fol. Ca : si alicui non indigno daretur Eucharistia et nulla gratia h-is infunderetur, adhuc esset mere delectabile.

Ib. fol. CVIIb : h-is et actualis deuotio differunt.

WROCŁ. EpitConcl fol. q Ia : praeparatio voluntatis ... ad ... fruendum Deo ... non potest esse sine h-i dono gratie, quod sit principium boni operis meritorij.

STOB. Parv. fol. l VIa : intellectus dicitur in habitu et cognitio eius dicitur noticia h-is seu quiescens.

Ita saepius, v. gr. scientia ( BYSTRZ. AnalPost fol. i Va) , speculatio ( KomPolit p. 108, saec. XV in.in), item potestas ( WŁODK. ScrSel III p. 182 ) .