- F.
- Th.
- S.
- L.
[comp.
magis habitabilis :
DŁUG. Op.
p. 516
:
ad locum magis habitabilem
et cultum.]
I.
zdatny do zamieszkania, mieszkalny; ad habitandum
aptus (de loco, terra
sim.).
II.
zamieszkany, zaludniony;
incolis frequens.
Additur
perfecte :
DyplMog p. 179 (a. 1579) : villam nondum perfecte h-em uberiorem habitatoribus faciant.
N.
terra
zamieszkany (przez kogoś) rejon geograficzny; terrae pars, in qua habitatur
VITELO Opt. p. 467 : non est possibile solis uel lunae ... centra in horizonte existere, nisi in oriente uel occidente in nostra terra, scilicet Poloniae, h-i.
Simili sensu
abs. loco subst.
habitabilis,,
-is
f.
(Gr.
οἰκουμένη
reddi videtur):
ib. p. 240 : speculorum sphaericorum conuexorum ... usus ... apud homines nostrę h-is est communis.
Ib. p. 464 : cursus ... stellarum erraticarum ... in nostra h-i septentrionali fieri non potest.Ita ib. passim.