- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- B.
- L.
- A.
[acc.
pl.
fluctos :
ModlWW
p. 10
:
inter fluctos exsilij michi
labenti subveni.
JAC. PAR. Serm.
fol. 30b
:
magnos ventorum fluctos.]
(praec.
pl.
)
I.
concr.
A.
propr. masa
spienionej wody, fale, bałwan; fluxus, unda,
aestus.
Additur
undarum
(
DŁUG. Hist. IV
p. 45
)
, undosi
(
ib.
p. 43
).
Glossa
Pol.
RFil XXV p. 127 (a. 1475) : mare non potest esse sine f-bus «zaburzenya».
B.
meton.
1.
caeli
deszcz;
imber
MARTIN. OP. Chr. p. 365 : tres guttas de f-u cęli est super eum iaculatus.
2.
woda płynąca, rzeka, potok; aqua fluens, fluxus, rivus
KodKWil p. 169 (a. 1437) : damus ... ecclesiae ... terram ... cum aquis, f-bus, paludibus.
II.
abstr.
1.
ruch, płynięcie, przepływ; motus,
fluxus.
2.
wir, zamęt, zamieszanie;
aestus, perturbatio.
Additur
gen. ,
v. gr.
ventorum;
item in
imagine
exsilii (
ModlWW
p. 10
)
, vitae
(
ib.
p. 9
),
;
immo
paganorum (
CodEp III
p. 413, a.
1493
:
regnum Polonie ... f-bus
diversorum paganorum et ab
hac parte in Christianitatem ruentibus procellis oppositum est).
Ad I—II:
locut.
verbales
potioresfluctibus iactari, obrui; opprimi (
Tom. XVII
p. 527, a.
1535
et saepius), a fluctibus adversis agi (
CRIC.
p. 54, v. 14
), fluctibus exponi (
KodPol III
p. 122, a.
1278)
, in fluctus incidere (
MPH IV
p. 426, saec.
XV)
.