- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- A.
I.
propr.
1.
runąć naprzód, rzucić się, pędzić dokądś;
irruere,
impetu magno invehi, incurrere.
Eodem sen
su
refl.
Tom. VIII p. 160 (a. 1526) : se ad hostes insequendum p-erunt.
2.
runąć, padać; cadere
(saec. XV).
Constr.
ad 1-2:
a.
sq.
ad. b.
sq.
cum :
CRIC. p. 49, v. 250 : cum tumultu p-erunt.c. sq. de:
SSrSil I p. 235 (a. 1482) : de tanta summitate p-re et vivum remanere.
II.
transl. porywać się,
ważyć się na coś; aggredi ad aliquid, aliquid audere
MATTH. Serm. I p. 239 : ne contra flagella opificis ad excessum p-at murmurationis (ed. remunerationis; cf. JAC. PAR. Serm. fol. 31b).
JAC. PAR. OpIn p. 207 : gratia ... inclinat ad actum in affirmativis sic in negativis stabiliendo voluntatem, ne p-at ad actus contrarios in prohibitivis.