Ogólne
Pełne hasło
Więcej

ORIGINALITER

Gramatyka
  • Formyoriginaliter, origenaliter
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana
  • Część mowyprzysłówek
Znaczenia
  • I.
    • 1. in (ab, ex) origine, in principio.
    • 2. phil. quod ad originem attinet, originis ratione habita
  • II. in exemplari archetypo (de litteris publicis)

Pełne hasło

ORIGINALITER s. ORIGENALITER adv.
  • F.
  • Th.
  • Bl.
  • Dc.
  • NGl.
  • N.
I.
1. od (na) początku, początkowo, pierwotnie; in (ab, ex) origine, in principio.
Iuxta posita
primordie ( IO. LUD. p. 94,162) , radicaliter ( NIC. BŁ. Serm. I p. 19 ).
N.
iur. od wszczęcia sprawy sądowej, od pozwu wstępnego; inde a causae coram iudice agendae principio
AGZ XV p. 392 (a. 1500) : post capitalem cittacionem et o-r idem Stanislaus tacuit ... et ultra non citavit.
2. phil. ze względu na początek (pochodzenie); quod ad originem attinet, originis ratione habita
MATTH. Lect. II p. 15 : faciendas ... iustificationes ... non meas o-r vel principaliter, sed tuas [(i. Dei; cf. ib. infra] iustificationes meae ... per donum caritatis tuae formantur).
JAC. PAR. RefEccl p. 114 : ad speculandum ... o-r, unde sit malum hominis.
Cf. Th. IX 2,980,63 sqq.
Praec. log.
STOB. Sign. fol. a IIIa : quilibet modus significandi ... o-r sumitur a proprietate rei seu a modo essendi.
GŁOG. Anal. fol. DD lVa : tam sensus quam intellectus concurrunt ad generationem scientie, intellectus principaliter, sensus autem ministerialiter et o-r.
Id. ExLog fol. M IIb: disputatio est in opponente iniciatiue, effectiue et o-r, sed in respondente terminatiue et susceptiue.
II. w oryginale (o dokumentach); in exemplari archetypo (de litteris publicis)
KodKKr II p. 352 (a. 1411) : privilegium semel duntaxat nostro ... procuratori o-r ostendet scultetus.
DokKKr I p. 90 (a. 1448) : indulgentiarum litteras ... episcopo ... o-r presentatas et exhibitas.
Ita vulgo saec. XV-XVI, praec. in iuncturis litteras, privilegia sim. exhibere, ostendere (ut supra), item ferre ( DŁUG. Hist. IV p. 222 ) , mittere ( Tom. XIII p. 148, a. 1531) , ponere ( StPPP VI p. 89, a. 1515 et saepius), restituere ( Dogiel I p. 424, a. 1539 et saepius).
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)