- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- NGl.
- B.
- L.
- H.
- Ha.
- N.
I.
phil.
1.
cielesny, związany z ciałem;
corporeus, cum corpore (humano)
coniunctus
MatFil VII p. 19 (saec. XIV/XV): cum ... virtutes sint materiales et o-ae corporeae.
Ib. X p. 96 (saec. XV in.) : intellectus non est virtus o-a, immo est separatus a corpore.
WROCŁ. Epit. fol. q IIIb : sensus communis est virtus o-a in anteriori parte cerebri collocata.Ita saepius.
Syn.
et iuxta posita
corporeus (cf.
),
corporalis (
AEG. Th. fol. C 2b)
, materialis (cf.
),
physicus (
MatFil IV
p. 44, saec.
XV)
.
Inde
2.
corpus
organiczny, wyposażony w narządy (żywy organizm); corpus
vivum membris instructum
MatFil X p. 120 (saec. XV in.in) : corpus o-um dicitur corpus habens diversa organa diversimode complexionata.
HESSE Matth. IV p. 401 : ecclesia militans dicitur esse corpus o-um ... id est habens organa.
JAC. PAR. RefEccl p. 88 : homo componitur ex diversis membris, cum sit corpus o-um.Ita saepius.
Item
partes
części ciała; corporis
membra:
id. Opln p. 246 : voluntas movet partes o-as, ut fiat opus.
II.
mus.
1.
instrumentalny;
instrumentis musicis
cantatus.
2.
organowy; ad
organa pneumatica
pertinens.
N.
opus
organy;
organa pneumatica
ArHist X p. 254 (a. 1569) : ut picturae operis o-i ... invigilent.