- F.
- Th.
- Bl.
- A.
naprzeciw, na wprost (zwł. z czasownikami oznaczającymi ruch); contra, adversum
(praec.
c. verbis
motum significantibus).
Eodem sensu
in obviam (inobviam).
N.
locut.
α.
alicui (rei) obviam ire, stare
przeciwstawiać się; obsistere, resistere (saec.
XV—XVI).
β.
alicui obviam
dare
wychodzić naprzeciw komuś; occurrere, in occursum
ire,
cf.
supra III 807,10 sqq.
Eodem sensu
facere :
MatRef p. 8 (a. 1557) : aliquot vicibus eis o-m fecerunt cum tumultu et lapidum in eos proiectione.
γ.
obviam habere aliquem
spotkać kogoś; obvium
fieri
VAd p. 210 : cum a scolis reuerteretur puellam o-m habuit.
SSrSil VIII p. 155 (a. 1462) : nullum occurentem ... o-m habui.Ita saepius. Cf. Th. IX 2,316,45 sqq.
δ.
aliquid
dotykać czegoś; occurrere
PommUrk I p. 128 (a. 1215) : termini respiciunt contra villam ... quousque o-m habeant unum rivum.